Dirk (60) werd verliefd op een dertiger, maar dat bleef onbeantwoord. Toch genoot hij van hun speciale band

Het was in de zomer van 2017, ik had me ingeschreven voor een groepsreis naar Iran, wat natuurlijk een beetje merkwaardig was: wie gaat er als gay nou vrijwillig naar een land waar op homoseksualiteit de doodstraf staat? Mijn enige excuus was mijn nieuwsgierigheid en daarin bleek ik niet de enige. Op Schiphol viel tussen de andere deelnemers onmiddellijk een heel leuke jongen op, ik schatte hem een jaar of 32. Hij zat gebogen over zijn telefoon. Het gezelschap leek hem maar matig te interesseren. Af en toe keek hij op, maar zonder direct van plan te zijn zich met ons te mengen. Het was duidelijk dat deze groepsreis voor hem meer een vehikel was om een moeilijk toegankelijk land te bereizen, dan een manier om vrienden te maken. Dat maakte hem voor mij misschien nog aantrekkelijker. Toen de anderen zich begonnen voor te stellen, noemde hij zijn naam. Wat is hij knap, dacht ik, en gay. Eenmaal in Teheran, trokken we als vanzelf naar elkaar toe. ’s Ochtends stond hij vroeg op om te gaan fotograferen en al snel ontstond de gewoonte om daarna met zijn tweeën de dag door te brengen. Op straat wezen we elkaar op mooie gebouwen en stootten we elkaar aan als we mooie jongens zagen, we dronken thee bij gastvrije Iraanse families , werden gezworen kameraden en lieten ons in restaurants, waar wij los van de groep een hoekje zochten, de heerlijkste gerechten voorschotelen. Vooral het Iraanse lamsvlees viel bij ons beiden in de smaak. Daarna rookten we een shishapijpje.

14-10-2021 16:00
de Volkskrant